Çınarcık sahili sabahları sakindir. Deniz kıyısında yürürken, insanın iç sesi daha net duyulur. Belki de en çok bu yüzden, bazen kendimize şu soruları sormaya cesaret edebiliriz: Eğer en büyük yaran bir gün ortadan kalksa… Sen kim olurdun?

Bir şehir düşünün ülkenin en küçük toprağına sahip ama nüfus plansız şekilde artıyor. Bir şehir düşünün, geçmişte büyük acılar ve doğal afet yaşamış ama hala bundan ders çıkaramamış. Bir şehir düşünün, geçmişten günümüze ülke yönetiminde siyasiler bulundurmuş ama bunun faydasını hiç görmemiş. Bir şehir düşünün, her yapılan yatırım eleştirilmiş ve yatırımları bir türlü tamamlanamamış. Bir şehir düşünün, dedikodu ile birbirine düşen insanlarla dolu ve son zamanlardaki olumsuz olaylarla ülke gündemine oturmuş. Bir şehir düşünün sürekli turizm konuşulup, turizme yönelik hiçbir yatırımı olmayan pahalı bir yer. Böyle bir şehir olur mu derseniz? İşte buna örnek Yalova.

Küçük bir şehir olmasına rağmen büyük şehir pahalılığıyla boğuşan Yalova’da, artan fiyatlar sabit kalan gelirlerle birleşince yaşam her geçen gün daha da zorlaşıyor; soru netleşiyor: Bu şehir burada yaşayanların mı, buradan kazananların mı?

İstemeden yaşanan bu veda, bir görev değişiminin ötesinde; Yalova’da insanı merkeze alan, samimi ve vicdanlı bir yöneticinin ardında bıraktığı derin izlerin, minnet ve saygıyla anıldığı bir yol arkadaşlığı hatırası oldu.

Geleceğin su şehri olacak denilen Yalova, kış aylarına girerken susuz kaldı. Yıllarca ilin en önemli sorunu su denilmesine karşın yönetenlerin sadece seçim meydanlarında söylemleriyle konu hep geçiştirildi. Yalova neden susuz kaldı derseniz, yanlış uygulamalar ve yetersiz yöneticiler diyebiliriz. Yalova’ya yönetenlere susuzluğun nedenini sormak lazım, soralım ama verilecek cevabı tahmin etmek zor değil. ‘Yağmur yağmadı, önceki yöneticiler hiçbir şey yapmamış, yatırım için para yok, küresel kuraklık var’ işte sorulara verilen cevaplar bunlar. Soruları biraz değiştirerek soralım, bakalım cevap verecek çıkacak mı?