0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Bayram, sadece neşe ve kalabalık sofralar değildir; bazen sessizce bir kalbin yükünü hafifletmek, görünmeyen mutluluklara dokunmaktır.

Her bayramı
sadece neşe, kahkaha ve kalabalık sofralarla anıyoruz ya…
Oysa bazı bayramlar,
sessizliğin içine gizlenmiş bir dua gibidir.

Kimi,
bir huzurevinin soğuk koridorunda
anne kokusunu özler usulca…
Bir çift el tutulsun ister yalnızca,
“Evladım geldin mi?” diyen bir sesin sıcaklığını…

Kimi,
sosyal hizmetlerin kapısında büyür bayrama.
Oyuncak yerine sarılmayı bekler çocuk yüreği.
Gözleri cam kenarında,
belki biri gelir diye umutla yolları izler.

Kimi çocuklar vardır…
Anne babalarının işlemediği suçların gölgesinde büyüyen.
Demir parmaklıklardan süzülen küçücük bir güneşi
bayram sanırlar bazen.
Bir görüş gününde,
bir pencere aralığından sızan umut ısıtır içlerini.

Ve hastaneler…
Dışarıda tatil telaşı varken
bazı odalarda makinelerin sesi yankılanır sadece.
Bir hasta,
kapının açılmasını bekler sessizce.
Bir “Geçmiş olsun”un,
bir el dokunuşunun şifa olacağına inanarak…

Belki de bayram;
uzak sahillerde fotoğraf paylaşmak değil yalnızca…
Çocukları tatile gitmiş yaşlı bir komşunun kapısını çalabilmektir.
Bir yalnızın elini,
öz evlat sıcaklığında öpebilmektir.

Çünkü bazen
en büyük bayram,
kendi mutluluğunu büyütmek değil;
kimsenin görmediği bir yerde
bir kalbin yükünü hafifletebilmektir.

Sessizce…
Gösterişsizce…
Kimsesiz bir yüreğe
“Sen yalnız değilsin” diyebilmektir.