Belki de Hayat Bu Kadar Analiz Edilecek Bir Şey Değildir
Yaklaşık bir aydır varoluşsal sancılar çekiyorum.
Öyle hafif hafif değil… Bildiğiniz, insanın gece yatağa girince tavana bakıp, “Ben şimdi neyi yanlış yapıyorum?” diye kendine soracağı cinsten.
Çünkü herkes bir şey söylüyor.
Psikolog başka söylüyor.
Stoacı başka söylüyor.
Jung başka bir yerden bakıyor.
Spiritüel olan bambaşka bir kapı açıyor.
Kişisel gelişimci, “Potansiyelini gerçekleştirmelisin!” diye sesleniyor.
Ekonomist, “Gerçeklerle yüzleş!” diyor.
Manifestçi ise, “Düşünceni değiştir, hayatın değişsin!” diye ekliyor.
E ben ne yapacağım şimdi?
Bir yandan çocukluğuma ineceğim, bir yandan gölgemle tanışacağım, bir taraftan anda kalacağım, diğer taraftan geleceğimi planlayacağım…
Şükredeceğim ama daha fazlasını isteyeceğim.
Akışa bırakacağım ama hedef koyacağım.
Kontrolü bırakacağım ama hayatımın sorumluluğunu alacağım.
Geçmişi kabulleneceğim ama travmalarımı çözümleyeceğim.
Şimdi siz söyleyin…
İnsan hangisine yetişsin?
Galiba son zamanlarda beni en çok yoran şey hayatın kendisi değilmiş.
Hayatı sürekli anlamlandırmaya çalışmakmış.
Her duygunun altına bir sebep arıyoruz.
Her davranışımızın kökenine inmeye çalışıyoruz.
Neden böyle hissettim?
Bu korkum nereden geliyor?
Çocukluğumda ne oldu?
Bilinçaltım bana ne anlatıyor?
Evren bana hangi mesajı gönderiyor?
Bu karşıma çıkan insanın hayatımdaki karması ne?
Bir dakika…
Belki de bazen sadece canımız sıkkındır.
Belki o gün kötü uyumuşuzdur.
Belki birini özlemişizdir.
Belki yaşlanıyoruzdur.
Belki hayat gerçekten zorlaşmıştır.
Belki de hiçbir şeyin altında keşfedilecek büyük ve gizemli bir anlam yoktur.
Belki bazen bir şey sadece bir şeydir.
Sanırım biraz yaşamın kucağına bırakmak gerekiyor kendimizi.
Çünkü sürekli çalışan bu analiz motoru, “Neden?” sorusuna cevap ararken hayatın kendisini kaçırmaya başlıyor.
Biz hayatı anlamaya çalışırken hayat geçiyor.
Bir dostumuzun kahkahası…
Yalova sahilinde esen akşam rüzgârı…
Çayın yanında edilen iki laf…
Yazın son günlerinde yapılan bir veda…
Bir sarılma…
Bir gün batımı…
Belki de bütün bunlar, açıklamaya çalıştığımız hayattan daha gerçek.
Şu günlerde Yalova’da da yaz bitiyor.
İnsanlar yavaş yavaş dönüyor.
Yazlık evler kapanıyor.
Dostlarla vedalaşıyoruz.
“İstanbul’da görüşürüz.”
“Kışın mutlaka gel.”
“Arayı açmayalım.”
Hepimiz bir yerlere dönüyoruz.
Ama ben galiba bu yazdan dönerken başka bir şeyi de geride bırakmak istiyorum:
Her şeyi çözmek zorunda olduğum fikrini.
Belki hayatın bütün sorularının cevabı olmak zorunda değil.
Belki bazı sorular cevapsız kalabilir.
Belki kendimizi sürekli geliştirmek zorunda değiliz.
Belki bazı günler sadece yaşamamız yeterlidir.
Sorumluluklarımızı yerine getirip…
İşimizi yapıp…
Sevdiklerimizi arayıp…
Birilerine iyi gelip…
Biraz gülüp…
Biraz üzülüp…
Sonra da gidip güzel bir uyku çekmek…
İnanın bana, şu sıralar bütün felsefelerden daha makul geliyor.
Yanlış anlaşılmasın.
Psikolojiye karşı değilim.
Stoacılığa karşı değilim.
Jung’a, spiritüelliğe, kişisel gelişime, hedef koymaya, hayal kurmaya da karşı değilim.
Hepsinin söyleyecek değerli bir sözü olduğuna inanıyorum.
Ama galiba sorun, onların hiçbirinde değil.
Sorun, bizim her söyleneni hayatımızın tek ve mutlak gerçeği yapmaya çalışmamızda.
Herkes kendi penceresinden bakıyor.
Ve çoğu zaman kendi gördüğü manzarayı hakikatin tamamı sanıyor.
Oysa belki hakikat, hiçbirimizin tek başına sahip olmadığı kadar büyük.
Belki psikolog haklıdır.
Belki Stoacı da.
Belki Jung da bir şeyler söylüyordur.
Belki spiritüel olanın da kalbimize dokunan bir tarafı vardır.
Ama belki de en doğrusu, hepsini dinleyip sonunda kendi hayatımıza dönmektir.
Çünkü hayat, hakkında konuşulduğu kadar yaşanmıyor bazen.
Bu yaz Yalova’da birçok güzel dostla karşılaştım.
Bazılarıyla uzun sohbetler ettik.
Bazılarıyla sadece göz göze gelip gülümsedik.
Bazılarıyla vedalaştık.
Ve şimdi herkes yavaş yavaş kendi hayatına dönüyor.
Ben de kendi kendime şunu söylüyorum:
Edibe, biraz sakin ol.
Her şeyi çözmek zorunda değilsin.
Her duygunun nedenini bulmak zorunda değilsin.
Her yaşadığından ders çıkarmak zorunda değilsin.
Her olayın sana bir mesaj vermesi gerekmiyor.
Bazen hayat sadece yaşanmak istiyor olabilir.
Belki de en büyük farkındalık, sürekli farkındalık peşinde koşmayı bırakmaktır.
Şimdilik benim varoluşsal sancımın vardığı yer tam olarak burası.
Yarın fikrim değişir mi?
Hiç belli olmaz.
Sonuçta insanız.
Düşünüyoruz, sorguluyoruz, kafamız karışıyor.
Ama bu gece için kararım net:
Sorumluluklarımı yerine getireceğim.
Sevdiklerimi ihmal etmeyeceğim.
Hayatı gereğinden fazla analiz etmeyeceğim.
Ve mümkünse…
Gidip güzel bir uyku çekeceğim.
Çünkü belki de bazı büyük soruların cevabı, sabah daha iyi uyandığımızda kendiliğinden biraz daha küçülüyordur.
Yaz bitiyor Yalova.
Dostlar dönüyor.
Vedalar ediliyor.
Hayat ise bütün felsefelere, teorilere ve analizlere rağmen…
Usulca akmaya devam ediyor.
Belki de yapmamız gereken tek şey, arada bir o akışa yetişmeye çalışmak.
Sevgiyle kalın. Ve lütfen… Her şeyi bu kadar düşünmeyin. Ben denedim, biraz yorucu oluyor.
News
